24.9.16

Վերջակետներով

#SyuneciBlog
 Սևով սպիտակին: Սևից սպիտակին: Ես ապրում եմ: Ես կամ: Անձրև: Աշուն ես: Աշուն է: Ես թաց եմ: Թրջվել եմ: Պատուհանը բաց է: Քամի: Աշուն ես: Նոյեմբեր:
  Երևի թե հասկանաս ինձ, որ ասեմ, թե դժվար նույնը զգայի ապրլինի: Դժվար լինեի: Հազիվ թե օդը նույն թրթիռով շոշափեի: Հազիվ թե ապրիլին աշուն լինեիր: Նոյեմբերն է: Աշուն ես:
 Նոյեմբերով ու նոյեմբերին գնում է աշունը: Նոյեմբերից հետո ձմեռ է: Դու աշուն ես: Հազիվ թե դեկտեմբերին լինես:
 Դու գնում ես: Աշնան հետ: Աշնան: Հետ: Նոյեմբերի 30-ին: Ժմը 23:59-ին կվերցնես բանալի: Կգնաս: Դուռը բաց կմնա: Բանալին մի տար: Էլ չես գալու: Հետ չես գալու: Դուռը փակիր: Կորար: Չգտա: Գնացիր: Դեկտեմբերի 1: Ձմեռ: Դու աշուն էիր: Ձմեռ է: Դուռը բաց մնաց:
Դուռը փակում եմ: Պատուհանը՝ չէ: Սպասում եմ օգոստոսի 31-ի 23:59-ին: Աշուն ես:

22.9.16

Somebody on the map (short story)

#SyuneciBlog

Milky way . Solar system . The Earth. Here can be your address . If you are lucky it coincides  with the concept “Homeland” for you. If you are not, it will make your heart bleed every time you hear the words with the letter “h”; “home ”, “homeland”, “home-longing” and even “homie” or “home-made”.  Hardly could I ever imagine this before handing him a tissue during the interview.
When the Sun opened my window and greeted through the curtains I felt that the day was likely going to be a good one. And why wouldn’t I ? I had my dream job after years of struggle, I earned my living and was building the life I had always dreamed about: the life with colorful stones . That day it was up to me to choose an assistant for me . So the day went about the “assistant-choosing-interview” day.
Being a person who is not fond of office work, I preferred to take the interview at the nearby café . So I called the first applier and make the arrangement.
He entered . After politely smiling and hand-shaking I started to ask the questions that could reveal for me the person in order to understand: do I need him in my job or not . His answers were short ,  relevant,  creative and what was on the first place - confident.
Otherwise being uncertain and not quick in decision-making , I decided at once that he was the helper I was looking for. “You  are accepted” -  I said  clapping my hands ,  trying to be friendly from the very first day. “You are to just sign the five-year contract and you are  my assistant accordingly”.
“Let me go home” – he uttered with  broken voice.
Frankly speaking that wasn’t the answer I was expecting , at least “ thank you ” or “ I appreciate your trust ”.  I just some kind if regretted , maybe I was too quick hiring him . I said dispassionately that he was allowed to go and that I would wait for him tomorrow  at the office.
“Nope , you didn’t understand what I meant , I need to go home , my homeland , you know, I am not from America, this is not the land I belong to, this is not the job I dreamed, this is not the Sun I want to warm my skin. This is not the  soil I want to walk on.
From the very childhood I was taught that men never cry. They are strong , they just never let their eyes to be full of tears. I was shy. I saw teardrops in his eyes . I saw sorrow and anguish and a long history. A history that wasn’t written with his pen , he was forced to write it . Now he pinned his hopes on not getting the job and just stand  chance to leave America, seek for a new life in his homeland, work for it and build his colorful-stone life in the place where his soul belongs .
I handed him a tissue. His hand was shaking when he took it . I said with broken voice : “ You don’t correspond to this work “ . His lips smiled .
Thus,we have it easy to spell the word “ H “ , “ O “ , “ M” , “ E “ . Yet there are people who have cherished dream not only to spell that word but also to live in it.

13.9.16

Չստացվեց

#SyuneciBlog
https://www.youtube.com/watch?v=tqig3d8IicM
  Ես չգիտեմ էլ՝ ինչի համար խաչվեցին մեր ճամփաները: Քարտեզի վրա էլ չեմ գտնում՝ որտեղ հատեցին իրար: Ախր իրականում մեր աշխարհները հատման կետ չունեն: Իմ աշխարհի գարնանը ծառերին բողբոջներ կան, քեզ մոտ դեղնած տերևներ են: Քո ժպիտը իմ աշխարհում լաց է: Իմ բարևին ձեզ մոտ ցտեսություն են ասում: Ձեզ մոտ արևն է արևածաղկի կողմը թեքվում: Ձեզ մոտ հյուսիսը հարավում է: Ձեր ստերին մեզ մոտ հավատում են, իսկ կներեսը մեզ մոտ վիրավորանք է:

Երևի այդ օրը խավարում էր: Պետք չէր գալակտիկայից դուրս գալ ու Չգիտեմ-Որ ուղեծրում հանդիպել ու ցտեսությունիդ բարևով պատասխանել: Պետք էր այդ օրը տանը մնալ: Պետք էր ձեր աշխարհով սառը սուրճը գրկել ու կարդալ ձեր աշխարհով ձանձրալի, մերով՝ ապրեցնող գրքերը: Պետք էր դեմ չգնալ բնությանը ու չճանաչել քեզ:
  Դուրս եկա ու հիմա կես ճամփին եմ: Ոչ իմ աշխարհ ընդունվեցի, ոչ՝ քո: Իմ աշխարհն ինձնից նեղացավ, քոնը ինձ չհասկացավ: Հիմա կես ճամփին եմ: Քարտեզի վրա ինձ չես գտնի: Ես իմ անունն եմ մոռացել: Քո աշխարհում կրակը ջուր էր նշանակում: Ես իմ նշանակությունն եմ կորցրել, ուր մնաց՝ ինձ գտնեմ:

Օրերից մի օր

#SyuneciBlog
Դուռը թակում են: Տանը մենակ եմ: Չորս պատերի մեջ էլ շունչ էակ չկա, եթե չհաշվենք մի ամիս առաջ նվիրածդ ծաղիկները: Չէ, իմաստ չկա նրանց հաշվելու: Էլ չեն շնչում, մեռած են: Ուրեմն՝ մենակ եմ: Դուռը թակում են:
Դուռը թակում են: Վերջին անգամ դռան թակոցին հաջորդել էին ծաղիկները, առաքիչի արհեստական ժպիտը: «Էս որ մի հիմարի մտքով էր անցել գիշերվա հազարին ծաղիկներ առաքել» ասող դեմքին սառած ժպիտ կար: Բայց լսվում էր՝ «Այս հրաշալի ծաղիկները ձեզ»: Ու երբ բանալին երկու անգամ պտտեցի կողպեքի մեջ, նրա ձայնն էր կրկնվում գլխումս՝ «Այս հրաշալի ծաղիկները ձեզ»: Դրան նախորդել էր նրա արհեստական ժպիտը և դռան թակոցը: Հենց այս թակոցի նման: Դուռը թակում են:
Դուռը թակում են, ու ես կտայի ամեն ինչ, որ ունեմ: Կտայի նույնիսկ ծաղկամանի մեջ մեռած ծաղիկնմերը, միայն թե էդ թակոցին չհաջորդի ինչ-որ առաքիչի արհեստական ժպիտ: Միայն թե ժպիտին չհաջորդի անգիր արած բառեր՝ «Այս հրաշալի ծաղիկները ձեզ»: Միայն թե դռան մեջ բանալին երկու անգամ պտտելուց հետո մենակ չմտնեմ տուն: Նորից չլսեմ դռան թակոցը մենակ: Նորից չկրկնվի հիման: 
Դուռը թակում են, ու ես մենակ եմ: Բանալին երկու անգամ դռան փականի մեջ պտտելուն հաջորդում են ծաղիկներ: Բայց այս անգամ առաքիչը չի ժպտում: Արհեստական ժպիտ չկա: Ծաղիկները պարզում է ինձ: Բայց ես չեմ վերցնում ծաղիկները: Չեմ խղճում նրանց: Թողնում եմ, որ ընկնեն միջանցքի հատակին: Թողնում եմ, որ մի քանի թերթիկ, թեկուզ՝ բոլորը պոկվեն ու ընկնեն հատակին: Ծաղկեփունջն ընկնում է: Ու ես գրկում եմ քեզ...Ոնց էի կարոտե՜լ: Բարև:

շատ երևանյան

հէյ լավ կքնես, քանի որ երկար օրա լինելու.... այո, երկար, խառը, իրադարձաշատ ու անհոսանք կենտրոնի օր էր։ ու ուսանողական տարինրից մնացած սովորո...