15.12.18

անսովոր լռություն որին վարժվում եմ արդեն

ես չունեմ ոչ մի նկար քեզանից մնացած
չունեմ ոչ մի հուշ
բայց հիշում եմ քեզ դիմագծերդ
աչքերիդ տակ ակոսներ
(երևի չքնելուց)

ես չունեմ ոչ մի նամակ
ձեռագիր կամ ուղարկված ստեղներից
բայց հիշում եմ բոլոր ուղարկված
տառասխալներդ
(շտապելուց գուցե)

քեզ կարոտելիս ուղղակի նայում եմ
բաց առաստաղիս 
սպիտակ ու ոչինչ չասող պատերիս
չունեմ ոչ մի նկար քեզանից
(երևի չէիր սիրում նկարվել)


No comments:

Post a Comment

աշխատաՇՈՒԿԱ

հեյ  մի ամիս ա, ինչ կազմակերպությունը մեծացնելու նպատակով գերմաներենի մասնագետներ ենք  փնտրում ։ ինչպես ցանկացած նորմալ մարդ, առաջին բանը որ...